Door de pandemie waarin wij nu leven worden veel families getroffen. Er zijn families die worden getroffen, zo erg zelfs dat ze in korte tijd beide ouders moeten missen. Hierover heb ik onderstaand gedicht geschreven.

Hoe lang kan het noodlot ons nog tarten

Waarom breekt het steeds weer vele harten

De dood kwam weer als een dief in de nacht

En dat doet zeer, al was het toch ook niet onverwacht

Zo kort na elkaar je ouders, opa en oma te moeten missen

Brangt je weer in het ongewisse

Weer moet je iets liefs uit handen gaan geven

Je moet zonder deze geliefden verder leven

Zij die je het leven hebben gegeven

Een baken een voorbeeld van hoe het kan zijn

Maar door dit ongrijpbare ze te moeten verliezen

Dat doet veel pijn

Zij die je leerden praten, lopen en nog zoveel meer

Zij die je richting gaven in het leven

Een licht in donkere nacht

Met wie je het heus niet altijd een was

Maar als het dan weer goed kwam

gaf het je kracht

Door hen ben je gevormd

Ze blijven toch je voorbeeld

Hoelang jezelf ook leeft

Al zijn ze niet meer tastbaar aanwezig

Ze leven voort in je hart

Ze leven voort in je geest

Papa en mama, wellicht de eerste woorden die je sprak

Die op je wachtten als je thuis kwam

Het licht op soms een donker pad

Zij zijn nu weer samen

Al weten we niet waar

Ze blijven op je neerkijken

Behoeden je onbewust van gevaar

Hun lijden is nu over

Zij zijn van pijn en angst bevrijdt

Hebben het nu vast goed samen

Gelukkig samen tot in de eeuwigheid

Co Feld, februari 2021

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *