Religies en rituelen deel 2

In onze serie over religies en rituelen vandaag deel 2, het Jodendom

Jodendom

De joodse visie op leven en dood

Leven en dood zijn geen twee aparte werelden, ten minste vanuit Gods visie. Het jodendom benadrukt dat de wereld van het leven dat van de mens is. Wat er na de dood komt lat men over aan de zorg van de Allerhoogste. De joodse traditie spoort d mens aan menswaardig te leven, zoals God dat voordeed. Imitatio Dei. Daarom is het verboden de Begrafenis te regelen zolang de stervende nog leeft. Volgens de joodse traditie is zelfs een stervende mens, gooses, in alle opzichten een levende, met dezelfde rechten en plichten ook in het uur van zijn dood. Zo kan en gosees zelfs nog en echtscheidingsbrief, een get, aan zijn vrouw geven.

Het recht om te leven en om te sterven

Zoals men het recht heeft om te leven en men hiervoor al het mogelijke moet doen of laten, zo heft de mens op een gegeven moment, aan het einde van zijn leven, het recht om te mogen sterven.

Euthanasie

Het Jodendom verbiedt euthanasie. Ook mag men niet altijd bidden om het in leven blijven van iemand die reeds stervende is. En in bepaalde gevallen kan, volgens sommige autoriteiten, ook de medische apparatuur die een stervende belet te sterven, weggehaald worden.

Het sterven

Men ervaart het als een voorrecht aanwezig te zijn bij het sterven. Wanneer de toestand kritiek wordt en het moment van sterven dichterbij komt, draagt men er zorg voor dat de stervende zijn zonden belijdt in de vorm van een gebed, Widdjoe. Als men ziet dat het leven ten einde loopt zegt men de joodse geloofsbelijdenis Sjeime. Hoor Israël de Heer is onze God de heer is één.

Men kijkt niet meer naar de overledene

Degene wiens dode vóór hem ligt is ineens zijn levensoriëntatie kwijt. Het is een zee emotionele fase, omdat de overledene als het ware nog aanwezig is. Uit respect voor de dode, kawod hameed, bedekt men zo spoedig mogelijk het lichaam om de overledene niet te beschamen.

De eerste dagen tussen overlijden en de Begrafenis

Op het moment dat de ziel is uitgegaan, begint voor familie vrienden en bekenden een periode van verdriet, verslagenheid, wanhoop en rouw, Aninoet genoemd. Een oude traditie, Sjoelchan Aroech noemt de eerste dagen na het overlijden de tijd van huilen. Zodra men op wat voor manier dn ook hoort dat een direct familielid is overleden, wordt men in de halacha, de joodse regelgeving, een rouwende, een oneen.

De Joodse begrafenisonderneming

De verplichting om de dode met alle respect te Begraven, rust I het Jodendom in eerste instantie op de nabestaanden en vervolgens op de gehele gemeenschap. Ook als er een begrafenisonderneming, Chevre Kaddiesja, wat heilige groep betekend, ontslaat dit de gemeenschap niet van haar verplichting om de dode te begeleiden naar zijn of haar laatste rustplaats

De rituele reiniging en doodskleding

Het lichaam wordt, het liefst vlak voor de Begrafenis, door de leden van de begrafenisvereniging rituele gereinigd, zonder gezien te worden. Dit in respectvolle stilte de tahara genoemd. Mannen worden alleen door mannen gewassen en vrouwen alleen door vrouwen.

De Begrafenis

Als het licham in de kist is gelegd, wordt er wat aarde uit Israël over het lichaam uitgestrooid of in een zqakje onder het hoofd gelegd, als teken van verbondenheid met het eigen land. De joden Begraven hun overledenen bij voorkeur zonder kist. Maar voor de regels die tot voor kort in Nederland golden, gebruiken ze een ruwe vurenhouten kist zonder hndvatten. In veband met het geloof in de lichmelijke wederopstanding I cremeren voor joden verboden. Een joodse begrafenis moet zo snel mogelijk na de wettelijke termijn van 36 uur plaatsvinden, tenzij het een sabbat of een feestdag is.

Pas troosten na de Begrafenis

Troost uw vriend niet, zolang zijn dode voor hem ligt, is een voorschrift uit de joodse traditie die enorm veel wijsheid in zich bergt. Zolang de dode niet Begraven is, zijn zowel de nabestaanden als de gemeenschap bezig met het respect voor de dode en niet met het respect voor de levenden of de troost voor de nabestaanden.

De eerste week van rouw, de Sjiwwe

Het rouwhuis is vóór het vertrek naar de begraafplaats in orde gebracht om en aantal mensen te herbergen tijdens de rouwweek. Elke avond komen tientallen mensen naar het rouwhuis om de rouwenden te troosten met hun aanwezigheid, rond het gezamenlijk uitspreken van het avondgebed. Omdat de sjiwwe de meest intensieve fase van rouw is, bidet de traditie de rouwenden een strikt kader van verboden en verplichtingen. De rouwenden verblijven een week lang met elkaar in het rouwhuis en werken niet. De rouwenden hoeven niet op te staan om een bezoeker te begroeten en het initiatief om te praten ligt ook bij hen. Dit vergemakkelijkt het bezoek aan een rouwhuis,

Hoe verder

Na een week van intensieve rouw gaat men over tot de rode van de dag met een aantal uitzonderingen. Want de eerste 30 dagen na de begrfenis worden als rouwperiode gezien. Na het verlies van ouders rouwt men twaalf maanden.

Aan het eind van het rouwjaar, als afsluiting van deze fase in het rouwproces, is meestal de steenzetting, waarbij de gemeenschap weer aanwezig is. De grafstenen, matseewa’s genoemd horen eenvoudig te zijn en niet versierd. Op één van de belangrijkste joodse feestdagen, Grote Verzoendag of Jom-kippoer, worden de doden herdacht in het Jizkor of herdenkingsgebed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *